NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
DZIESIĘĆ MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Pani mąż miał szczęście.
Chłopak znikąd poznał dziewczynę z pieniędzmi
- i zaczął żyć w luksusie… - Co z tego?
Wszystko pani zawdzięczał.
Pewnie trudno było pani przełknąć jego zdradę.
Stracić władzę nad nim.
Więc co pani zrobiła?
Myśli pani, że jest wszechwiedząca.
- Dobrze się pani bawi? - Nie.
Chcę wiedzieć, co się stało.
Pani Monaco wolała, żeby jej męża oskarżono o morderstwo,
- zamiast mu pomóc. - Zmyśla pani.
Dlaczego?
Chciała się pani zemścić za ból?
Nie musisz odpowiadać.
To dzięki pani zrozumiałam, że nie chcę już utrzymywać pozorów.
Choć mówię o tym z trudem, nie kochałam już Claudia.
Przyznając, że ze mną nie był, zrozumiałam, że to koniec.
Że chcę czuć się wolna, bez strachu.
Strachu przed czym?
Przed własnymi pragnieniami.
Nikt nie uwierzył, że zabiłaś Angelicę.
Co chciałaś osiągnąć?
I za ile?
Żadna kwota nie jest warta wolności.
Wiesz, czym jest krzywoprzysięstwo?
Bo o to cię właśnie oskarżą.
Kto ci kazał to powiedzieć?
Nikt.
Nie musisz bać się tych ludzi. Obronię cię.
Potrzebuję dowodów. Nie poniesiesz konsekwencji.
Wszystko zmyśliłam.
Co do joty.
Naszą przyjaźń,
moją żałobę, to że znałam ją na wylot…
ale nic mi to nie dało.
Ledwie 100 obserwujących.
O czym ty mówisz?
O tym, że chcę być sławna.
Co to ma do rzeczy?
To była moja szansa.
Ledwo znałam Angelicę, ale nikt się nie zorientował,
bo nie miała przyjaciół.
Angelica była suką…
dlatego tak się wszystkim podobała.
Zrozumiałam…
że to hejterzy są miarą sukcesu.
Byle obserwowali cię w sieci.
Okłamywałaś mnie miesiącami.
Przy każdej rozmowie. Jak mogłaś?
- Trochę przesadziłam. - Trochę!
Widzisz?
Też chcesz wiedzieć, dlaczego. Pogarda jest ciekawsza niż litość.
O czym ty mówisz?
A groźby, które rzekomo otrzymywałaś?
- Wynocha! - Więc jestem wolna?
Tak, szukaj prawnika.
Jakim cudem
nie przejrzałaś tej mitomanki?
Zwykle nie dajesz się tak ograć byle świadkowi.
Często się z nią spotykałaś. Dlaczego?
Przyjaciółka ofiary to ważne źródło.
Nie na tyle, żeby stracić czujność.
- Chyba jej zapłacili. - Masz dowód?
Pozwól mi przeprowadzić śledztwo finansowe, a je znajdę.
Przepraszam, to ważne.
- Dzień dobry. - Masz dobry humor.
Tak, ty też powinnaś.
Mam ci dziękować za wyznanie dziewczyny?
- Myślisz, że to moja sprawka? - A nie?
W żargonie prawniczym mówimy na to…
łut szczęścia.
Wykorzystam to przy przesłuchaniu.
Musimy się przygotować.
Guerra skupi się na tobie i twojej osobowości.
Chce udowodnić, że oszalałam?
Myślę, że taki ma plan.
A zatem…
jeśli chcemy się przygotować na każdy atak…
potraktuj mnie dziś jak księdza.
I wyznaj wszystkie grzechy.
Wiem, że to niełatwe.
A dla Claudia było łatwe?
- Co masz na myśli? - Mam ci zaufać.
Ale znałeś Claudia od lat…
byłeś gościem w naszym domu.
Uśmiechałeś się do mnie, wiedząc, co robił.
Nie wiedziałem.
Wiesz, co o tobie mówił?
Że jesteś łgarzem.
Co jeszcze?
Że nikt cię nie obchodzi.
Skoro tak o mnie mówił, to chyba kiepscy z nas przyjaciele?
Przyjaciele mówią o nas najgorzej.
Zawsze wolałem wrogów.
Zależy mi na tobie, Lindo.
Możesz mi zaufać.
Ruggero Barone, jestem twoim prawnikiem.
Pani Monaco…
ma pani jakieś tajemnice?
Coś, co może źle wyglądać w sądzie?
Dziękuję.
Cześć.
Musimy ustalić warunki separacji.
Tak.
Dobrze.
- Jest tutaj? - Wróciła do Stanów.
- Chciała mnie zabrać, ale… - Kiedy lecisz?
Nie wiem, czy chcę.
Sporo myślałem, odlatując
obok pustego miejsca, które zostawiłaś.
O czym?
Nie rozstaliśmy się przez twoją pracę. To bez znaczenia.
Na początku dużo o czymś rozmawialiśmy.
Ale potem ty nie chciałaś.
Nigdy się z tym nie pogodziłem, choć mówiłem inaczej.
Latami głowiłem się, czemu nie chcesz mieć ze mną dzieci,
ale może nie było powodu. Niektórzy tak mają.
Chcesz powiedzieć, że wrócisz, jeśli zgodzę się na dzieci?
Chcę powiedzieć, że wciąż cię kocham.
Bardzo.
I dlaczego nam nie wyjdzie.
Nie mam prawa cię zmuszać, skoro nie chcesz.
Zeznania Orrico…
Mogła być kluczowym świadkiem…
Czy oskarżenie przetrwa tę porażkę?
Jak pani skomentuje zeznania Silvii Orrico?
Niech pani powie, co się tam stało!
Pani prokurator!
Ogłaszam otwarcie czwartej rozprawy.
Śmiało, pani prokurator.
Przepraszam. Dzień dobry.
Chcę złożyć wniosek, zanim wezwiemy świadka.
Słucham.
Proszę o cofnięcie aresztu,
zasądzonego na podstawie zeznań Silvii Orrico,
która, jak się przekonaliśmy, wiarygodnością nie grzeszy.
Linda Monaco przebywa w areszcie nie tylko z powodu Orrico.
Wiele poszlak świadczy przeciw niej.
Na przykład zdjęcie. Ofiara stoi z kimś podobnym do oskarżonej.
- Nie mamy pewności. - Wciąż istnieje zagrożenie
tuszowania dowodów i ucieczki.
Oskarżona jest zamożna
i planowała uciec do Brazylii.
Będziemy udawać, że poprzedniej rozprawy nie było?
Nawet jeśli główny świadek oskarżenia przyznał się do winy?
Pani Monaco jest w areszcie od 11 miesięcy.
Nie zamierza uciekać. Wręcz przeciwnie…
chce dowieść niewinności,
przebywając w areszcie domowym.
Chyba nikt nie uwierzył w wyznanie Silvii Orrico.
Może warto się zastanowić, dlaczego kłamała.
- Obronie to na rękę. - Sugeruje pani coś?
Dość tego.
Proszę, trzymajmy się faktów.
O ile znasz jakieś fakty.
Dobrze. Podtrzymuję dotychczasowy środek zapobiegawczy.
- Wysoki Sądzie, dlaczego? - Decyzja podjęta. Kontynuujmy.
Pani prokurator.
Wzywam panią Rosę Wozniak.
Pani Wozniak, od jak dawna pracuje pani dla rodziny Monaco?
Od 14 lat.
Najpierw dla pana Gabriele.
A później dla państwa Lindy i Claudia.
Pan Gabriele to Gabriele Monaco?
- Tak. - Dziękuję.
Aż 14 lat, dwa razy dłużej niż trwało małżeństwo
oskarżonej z Claudiem Cavallerim.
Widziała pani, jak ta miłość rozkwita.
Tak. Biedny pan Claudio.
Musiała go pani lubić.
Bardzo.
Nie mogłam uwierzyć w te okropieństwa.
Przywiązała się pani również do Lindy?
Znam ją od dawna.
Rozumiem. Jaką osobą jest pani Monaco?
- Ma wielu znajomych… - Niewielu. Lubi być sama.
Skoro tak długo mieszkałyście razem,
jako jedna z niewielu osób
potrafi sobie pani radzić z jej zmiennymi nastrojami.
To lekcja filozofii?
Proszę nam powiedzieć, jak się czuła pani Monaco,
w ciągu kilku tygodni przed śmiercią Angeliki Petroni?
- Niezbyt dobrze. - Dlaczego?
Bo pan Claudio ciągle wychodził,
a kiedy wracał, była zazdrosna,
zawsze się kłócili.
Kiedy była sama, martwiłam się o nią.
- Dlaczego? - Bo nie była sobą.
- Pewnej nocy się bałam. - O siebie?
Nie, o nią.
Siedziała bez ruchu i wyglądała na przerażoną.
Jakby jej tam nie było.
Pani Wozniak jest chyba przewrażliwiona.
Przestraszyła się kobiety siedzącej w domu,
zamyślonej, to nieco…
Mistrz eufemizmów.
A pani manipulacji.
Porozmawiajmy o trzecim marca ubiegłego roku,
gdy Linda Monaco wróciła do domu.
Nie spała pani i widziała panią Monaco?
Tak, usłyszałam hałas na zewnątrz.
Jaki hałas?
Stłuczkę.
Pani wjechała autem w donicę przy wejściu.
Jak by pani opisała jej stan?
- Była chora. - Jak to chora?
Pani Wozniak, proszę odpowiedzieć.
Co miała pani na myśli, mówiąc „chora”?
Była niedysponowana.
„Była niedysponowana”.
- Cisza! - Była zła? Skołowana?
Sugeruje słowa.
Bardzo zła.
Pamięta pani dokładnie jej słowa?
Na chuj się gapisz?
Dziękuję pani.
To wszystko.
Pani Wozniak, jest pani obecnie bezrobotna?
- Nie. - Chyba nie rozumiem.
Pan Cavalleri nie żyje. Pani Monaco jest w więzieniu.
- Co to za praca? - W innym domu.
Potrzebowałam pieniędzy.
I wszystko jasne. Pieniądze.
Zdumiewające. Każda rozmowa o rodzinie Monaco
kończy się na pieniądzach. Skoro o tym mowa,
dostała pani ostatnią pensję za okres przed tymi tragediami?
Nie, ani centa.
- Zdenerwowało to panią. - Należy mi się wynagrodzenie.
Racja.
Zadałem to pytanie, choć znałem odpowiedź.
Konta pani Monaco są zawieszone.
Oczywiście zapłaci pani, gdy będzie mogła,
ale nie o to chodzi.
Chodzi o to, że jest pani na nią zła.
Bardzo mi przykro z jej powodu.
Nie wątpię.
Chciałbym jednak usłyszeć całą prawdę
o tym, co się stało w domu Cavalleriego
i nawiązać to pani wcześniejszych słów.
„Linda Monaco była bardzo zazdrosna o męża”.
Więc Linda kochała Claudia.
Zdecydowanie.
A czy Claudio Cavalleri kochał swoją żonę?
Był romantyczny.
Nawet w ostatnim czasie?
Nie zawsze. Pamiętam jeden wieczór.
- Kiedy? - Jakieś dwa tygodnie zanim…
zanim odebrał sobie życie.
Pod koniec lutego.
- Tak. - Gdy Angelica Petroni wciąż żyła.
Tak.
Pani Wozniak, wiem, że to bolesne,
ale czy może pani powiedzieć więcej o tamtym wieczorze?
Pani Linda poprosiła, żebym ugotowała ulubione potrawy pana Claudia
- i zapaliła świece. - Romantyczna kolacja.
Tak.
Gdy pan Claudio wrócił i zobaczył panią Lindę,
która czekała na niego w pięknym stroju, wzruszył się.
- Czuł się winny? - Tak.
Czy było coś konkretnego, za co oczekiwał przebaczenia?
Jesteś piękna.
Tak.
Jego romans z Angelicą Petroni.
- Tak. - A więc pani Monaco wiedziała.
Czemu zaprzeczyła, składając pierwsze zeznanie.
Zrobiła to, by chronić intymność.
Jej mąż był oskarżony o morderstwo,
nie chciała się pani zwierzać.
Kłamstwo jest złe, ale w tym przypadku, zrozumiałe.
- Kontynuujmy. - Dziękuję.
Pani Wozniak…
skąd pani może wiedzieć, że Linda Monaco wiedziała o zdradzie?
Nie chcę o niej rozmawiać.
- Chcę pogadać o tobie, o nas… - Nawaliłem.
…o tym, że już mnie nie zauważasz.
O tym chcę rozmawiać.
Zorientowałam się tamtej nocy, po tym co mówili, gdy ich obsługiwałam.
Lindo, to koniec.
To ona mnie zadręczała.
Mam ją gdzieś.
To ciebie kocham.
Spójrz na mnie.
Bardzo cię kocham. Najbardziej.
Pani Linda mówiła, że nie obchodzi jej dziewczyna,
i że to wszystko wina pana Claudio.
Nie obchodziła jej dziewczyna.
To wszystko.
- Mecenasie. - Tak?
Przepraszam.
Ktoś do pana. Mówi, że to pilne.
Spokojnie. Wpuść ją.
Panna Orrico.
Co tu robisz?
Chcę cię zatrudnić.
O czym ty mówisz?
Prokurator mówiła, że potrzebuję prawnika.
Przez krzywoprzysięstwo.
- A ty jesteś dobry? - Tak.
Wiesz, co myśli prokurator?
Że ci zapłaciłem.
A ty nagle wpadasz do mojego biura?
- Chcesz mnie wrobić? - Pogadajmy chociaż.
Mogę ci pomóc.
Wiem coś o Angelice.
- Dość powiedziałeś. - Pewnego wieczoru,
gdy wychodziłam z wydarzenia, zobaczyłam,
jak Angelica kłóci się z facetem.
- Na 10 dni przed śmiercią. - Teraz ci się przypomniało?
Wtedy nie mogłam tego powiedzieć. Jeśli to on, nie mogłabym się przyznać.
No dobrze, słucham.
A jeśli ci powiem, będziesz mnie bronił?
Nie. Ale kogoś ci polecę.
Śmiało.
Nie wiem, kim był, ale...
pomyślałam, że to dziwne,
bo zadawała się tylko z kasiastymi,
a on był kiepsko ubrany. Miał...
Miał furgonetkę.
Biały van z naklejką czapki kucharza.
A jakiś napis?
Pewnie tego nie wiesz.
- O czym rozmawiali? - Nie wiem.
Ale ich widziałam.
Uwierz mi.
Mówiłaś o tym pani prokurator?
Nie. To suka, wolę pomóc tobie.
Oczywiście. Jak wygodnie.
Idź. Mam dużo pracy.
- Ale… - Wynocha!
Andale! Marsch!
Po jakiemu mam mówić? Vas-y! Get out!
Ruchy, ruchy!
A numer do kogoś dobrego?
Sekretarka ma numer. Do świetnego psychiatry.
Olivia Francioso, kto to?
Kobieta, która przez siedem lat, co miesiąc dostawała 4000 €
od Gabriele Monaco.
Ma coś wspólnego z Orrico?
Może jest jak Lorenzi, kimś, kto zarabia na brudnych robotach.
- Mogę sprawdzić. - Elena…
Mogła przekupić Silvię Orrico.
Elena…
miałam wątpliwości,
ale wyraziłam zgodę na śledztwo.
Zleciłaś policji przeszukanie kont Gabriele Monaco.
Znalazłaś coś? Nie.
To nie on jest oskarżonym w tym procesie.
Dość. Odpuść to.
Jakieś wieści o Lorenzim?
Ani słowa po tamtym telefonie,
ale mógł kontaktować się z synem inaczej.
Jeśli zerwał kontakt, nie mamy punktu zaczepienia.
Zależy, jakim jest ojcem.
W tej chwili zbiegłym.
Zaczekaj.
Jasne.
Elena?
Wrzuć na luz.
Jest pan moim idolem.
Powinni napisać o panu książkę.
Obym już nie mógł jej przeczytać.
- Przepraszam. - Oczywiście.
- Andreoli. - Tak? Pójdę już.
- Co się stało? - Musimy porozmawiać.
- Chodź do biura. - Nie tutaj.
Wiem o wszystkim.
Wiem, kim była.
Śledziłem doniesienia, ale dopiero dziś
znalazłem w artykule jej datę urodzenia.
Czyli 27 marca 2000 roku.
Zrozumiałem, dlaczego…
miała znajomą twarz.
- Musisz natychmiast oddać sprawę. - Wykonuję swoją pracę.
Pracujesz w służbie prawa, a właśnie je łamiesz.
Szukam sprawiedliwości.
Jesteś od niej coraz dalej.
Może to nie w porządku, ale nie mylę się co do Lindy.
Wątpię, byś jasno myślała, gdy wnosiłaś oskarżenie przeciw niej.
Dobrze pracowałam.
Widziałam winę w jej oczach.
Już za późno, by się przyznać.
Idź na kilka rozpraw. A potem coś wymyśl i daj się zastąpić.
- To jedyne wyjście. - A jeśli nie, co zrobisz?
Doniesiesz na mnie?
Jestem urzędnikiem.
Jesteś moim ojcem.
Nie prowokuj mnie.
Czemu przestałaś się odzywać?
- To kiepski moment. - Elena.
Co się stało?
Przecież mi możesz powiedzieć.
Mój ojciec poznał prawdę i chce, żebym oddała sprawę.
Nie rób tego.
Przepraszam, że cię tak nachodzę.
Ale ciągle o tobie myślę.
- Tak? - Twoja kawa.
Dziękuję.
Proszę.
- Ty nie chcesz? - Już piłem.
- Pójdę na fajkę. - Pal tutaj.
- Mogę? - Tak.
- Uchylę chociaż okno. - Tak.
Powinienem rzucić.
- Próbowałeś? - Wiele razy.
Ale nie miałem odpowiedniej motywacji.
- Aż do teraz. - To znaczy?
- Przyłapałam syna na paleniu. - Ojej.
Zabrałem mu paczkę, wkurzył się.
Też się wkurzyłem i prawie ją wypaliłem. Widzisz?
Wybacz, ale ty możesz, a on nie? To nie ma sensu.
Wiesz, to pewnie to, że ktoś, kogo kocham
dobrowolnie robi sobie krzywdę, tak mnie wkurza.
Jak rozwiązujesz konflikty z synem?
Godzimy się.
Potem znów kłócimy.
Ma 16 lat…
Nie wszyscy ojcowie są tacy jak ty.
Sprowadź mi syna Lorenziego.
Teraz.
„Szczęśliwego”? Ty dupku. Wiesz, co zrobiłeś?
Proszę, posłuchaj…
Mówisz, że jesteś czysty, chcesz odnowić kontakt.
I znikasz na dziewięć miechów. Wiesz co? Spierdalaj.
Rozmawiałeś z nim później?
W sieci czy jakoś inaczej?
Nie.
Marco, nie okłamuj mnie.
Chcesz skończyć jak ojciec?
Po moim trupie.
Szukam go,
bo myślę, że dużo wie o morderstwie Angeliki Petroni.
- Widywaliście się wtedy. Wiesz coś? - Nie.
Opowiadał o pracy dla Monaco?
Mówił, że siedział,
ale to jego szef był prawdziwym bandziorem.
Co zrobił Monaco?
Kiedyś byłem z tatą w aucie.
Zatrzymał się i kazał mi zaczekać.
Kiedy wrócił, był zdenerwowany.
Ponoć musiał przemówić jakiejś kobiecie do rozsądku.
„Do rozsądku”?
Chyba zapłacił jej za milczenie.
Pamiętasz, jak się nazywała?
Jeśli nawet mówił, to zapomniałem.
Może Olivia Francioso?
- Proszę. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Tędy.
Dzień dobry, pani prokurator.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Usiądźcie. Rozgośćcie się.
Dziękuję za przyjęcie nas bez zapowiedzi.
Dużo o pani czytałam w gazetach.
Miło w końcu panią poznać.
Co panią sprowadza?
Mamy kilka pytań.
Dzień dobry.
23 STYCZNIA PIĄTA ROZPRAWA
Otwieram piątą rozprawę.
Prokurator Guerro, zaczniemy od pani listy świadków.
Wnoszę o przełożenie planowanego przesłuchania
i dopuszczenie świadka spoza listy.
Czy obronę poinformowano o nowym świadku?
- Nie. - Nie, teraz informuję.
Przepraszam. Dla mnie to też nowość.
Co to za zeznania?
- Możemy podejść bliżej? - Proszę.
To zapis mojej rozmowy ze świadkiem.
Bardzo ważny dla mojej strategii.
- Której? - Niezbędny, by w pełni naświetlić
- osobowość oskarżonej. - Mogę znać nazwisko świadka?
Olivia Francioso.
Mecenasie Barone, mogę zatwierdzić świadka,
tylko za zgodą obu stron.
Nie sprzeciwię się.
Chce pan przełożyć przesłuchanie świadka?
Nie ma potrzeby. Nie mamy się czego bać.
Dobrze.
- Kontynuujmy. - Dziękuję.
Dopuszczam świadka.
Wzywam na świadka panią Olivię Francioso.
Obejdzie się. Ręce mam sprawne.
Dzień dobry, pani Francioso. Możemy zacząć?
Dzień dobry. Jasne.
Morderstwa nie biorą się znikąd.
Potrzeba intencji i cech charakteru,
które mogły ujawniać się już wcześniej.
Może w mniej tragiczny, ale nadal niepokojący, sposób.
Pani Francioso, zacznijmy od znajomości
z pozwaną i jej mężem, Claudiem Cavallerim.
Umawiałam się z Claudiem kilka lat temu.
- A potem wasz związek się skończył? - Tak.
Z jakiego powodu?
Byliśmy zaręczeni. Zerwaliśmy, a on związał się z nią.
Ma pani na myśli Lindę Monaco?
Tak.
Co było potem?
Pewnej nocy wracałam do domu. Claudio i ja już nie byliśmy razem,
ale wciąż o nim myślałam.
Poszłam do klubu, potańczyć. Za dużo wypiłam.
Musiałam uciszyć myśli.
Wie pani, kto prowadził?
Widziałam samochód.
Należał do Lindy Monaco.
Więc pani Monaco wjechała w panią…
- i zostawiła na ulicy. - Tak.
Potem ktoś mnie zobaczył i wezwał pogotowie.
Byłam w śpiączce trzy dni.
Dlaczego pani Monaco przeprowadziła tak ekstremalne działania?
Gdy wyzdrowiałam, odwiedził mnie Claudio,
powiedział, że Linda miała obsesję
i sądziła, że ze sobą sypialiśmy. Rozumie pani?
Kazał mi milczeć,
mówił, że Monaco będą mi płacić.
Nie wniosła pani zarzutów,
bo dostawała pieniądze.
Tak.
Co miesiąc 4000 €, przez siedem lat.
Zrobiłabym wszystko, by cofnąć czas i ją zgłosić.
Może gdybym to zrobiła,
Angelica Petroni wciąż by żyła.
Możliwe.
To wszystko. Dziękuję, pani Francioso.
Dobrze.
Mecenasie Barone, ma pan pytania do świadka?
Tak.
Musimy to wyjaśnić.
Pani Francioso, dziś, na tej sali
opowiedziała pani historię,
- nie do potwierdzenia. - Że co?
- Owszem. - Widzisz to?
Nie śmiałbym wątpić w pani niepełnosprawność.
Tylko w całą resztę.
Zacznijmy od związku z Claudiem Cavallerim.
O ile wiem, zadręczała go pani.
To nieprawda.
Nie cierpiała pani po rozstaniu?
- Ile razy dziennie pani dzwoniła? - Kilka.
Co to ma do rzeczy?
Wiedziałem, że to koniec. I już nim nie spałam.
Nie chodzi o wasze relacje intymne,
a o presję, jaką pani na nim wywierała.
Nie groziła pani, że ujawni jego partnerce,
wasz romans, którego nie było,
narażając ich małżeństwo?
Darujmy sobie Wersal. Byłeś kumplem Claudia.
I moim, gdy z nim byłam.
To nieistotne. Proszę odpowiedzieć.
Możliwe, że tak mówiłam.
Wciąż go kochałam.
Co z tego? Ta wariatka we mnie wjechała.
To pani tak twierdzi,
choć widziała pani samochód pijana, przez pół sekundy,
oślepiona światłami, a potem zapadła w śpiączkę.
Uwierzyłam w słowa Claudia.
Oczywiście.
To była najbardziej wiarygodna osoba na Ziemi.
Może to on w panią wjechał?
Bzdura! Wysoki Sądzie, to oczywiste,
że ta wersja została ustalona
przez mecenasa Barone z klientką.
Łatwo jest obwiniać zmarłego, bo się nie obroni.
Ani nie przyjedzie, żeby zaprzeczyć
wizycie u pani Francioso w szpitalu, prawda?
Zaprzeczyć nie można jednemu, czyli 4000 € miesięcznie,
które Gabriele Monaco wypłacał za zbrodnię córki.
Chciałbym zakończyć dyskusję z prokurator Guerrą i kontynuować.
- Proszę. - Dziękuję.
Pani Francioso…
groziła pani, że zgłosi Lindę?
Tak. Właśnie miałam to zrobić.
Ale zapłacono pani…
za oskarżenie nie do udowodnienia.
Jak możesz tak mówić?
To przez nią jestem na wózku.
Nie mamy pewności!
Kto jest bardziej zdolny do przemocy?
Linda Monaco czy mężczyzna, prowadzący agencję towarzyską,
uprawiający seks z nieletnią,
który najpewniej wziął ślub dla pieniędzy?
Co z przykrością stwierdzam w obecności klientki.
To pani zagroziła temu małżeństwu.
Tylko Claudio miał motyw, by panią skrzywdzić.
A pani Francioso miała i wciąż ma powody
do zemsty na Lindzie Monaco.
To wszystko, Wysoki Sądzie.
Co się stało?
Przepraszam. Nic ważnego.
Pójdziemy na piwo? Mnie też się przyda.
Zostawię togę.
- Ty stawiasz. - Dobrze.
Jest 19 na liście przeszczepów.
Carla jest silna, ale lekarze zalecają hospitalizację.
Jak dotąd była chociaż w domu.
I nic się nie da zrobić?
Czemu nic nie mówiłaś?
Nie chciałam ci przeszkadzać.
- Przestań mnie tak oficjalnie traktować. - Dobrze.
- Która z was jest starsza? - Ja.
Jedynym plusem jest to…
że teraz cieszymy się każdą wspólną chwilą.
Żałuję chwil, kiedy mogłyśmy być razem, a nie byłyśmy.
A któż to?
Podasz mi jedną?
- Co? - Tarczę z pudełka.
- Taką? - Tak.
Pamiętasz, że bałam się wody?
Co?
Czy pamiętasz, że bałam się wody?
Jak mógłbym zapomnieć?
Nie udało mi się z tym wygrać.
Nie odpowiadałam, bo…
mój mąż wrócił i nie wiedziałam, czego chcę.
Teraz już wiesz?
Mam nadzieję.
Przykro mi.
Spróbujmy jeszcze raz.
Mogę wejść?
Proszę.
Wczoraj mocno postawiłeś na Claudia.
To był dobry ruch.
Nie mogłem powiedzieć, że Francioso wszystko zmyśliła.
Nie uwierzyliby.
Racja.
Za to Linda się załamała.
Jeśli nadal żywiła choć cień uczucia do tego dupka,
- zniszczyłeś to. - Jakaś ty wrażliwa.
- Umiem czytać ludzi. - Tak?
Co widzisz we mnie?
Linda wpadła ci w oko.
To tylko klientka.
Skoro tak mówisz.
Muszę zabrać papiery z biura.
Zabierzesz się?
Według prokuratury Linda Monaco próbowała już zabijać.
Myśli pan, że jest winna? Zasługuje na dożywocie?
Państwo Petroni, jedno pytanie.
Co sądzicie o Olivii Francioso?
Ponoć Linda Monaco próbowała już zabijać.
- Jest winna? - Oczywiście.
- Od razu widać, że jest szalona. - Chwilę!
Jak sobie radzi prokuratura?
Biały van.